"Kurduğum her bir yaratıcı cümle, kendimi insanlardan korumam için bir şatoydu."

" Tatlı bir rüzgarın ensemizden eserek yavaş yavaş ilerlediği patika bir yolda yürüyoruz. Elimde tutmayı sevdiğim avuç içlerin, güneş henüz batmamış. İçimde bir karanlık merhabalar beni, sanki çok uzaklara gidiyor gibi... İşte o an yıldızlardan bir basamak oluşup gökyüzüne, hızlı hızlı ilerliyoruz arşın göğsüne ve bir anda yutuyor bizi en derinine." Rüzgar dağılımıştı. Karanlık epey sessiz ve hüzünlüydü ve ben seni arıyordum. Karanlıkta ve hiç görmüyorken, hayalinin varlığını yaşatıp zihinimde, seni arıyordum. Bir kutunun içinde yankılanır gibi yankılanıyordu hatıralar, ben gülümseyişini arıyordum. Beynimde haykıran bir piyano parçası, yüzümde buğulanmış gözlerimden akan yağmur damlası... Ellerimi uzattım ve karanlığı delip geçtim. Bembeyaz bir sayfayı açtım kendi kendime. Şimdi her şey aklımı kaybedecek kadar aydınlık! Her şey seni yaşatabilecek kadar umutluydu. Ve birden bire gece oldu. Milyon yıl geçti, milyon güneş. Ve milyon bulut yağdı toprağa, belki milyon...